វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កង្វិន
គុ., ន. [កង់-វ៉ិន]
(ព.ទ្រ.) ដែលខ្វិន; មនុស្សឬសត្វដែលខ្វិន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
(ព.ទ្រ.) ដែលខ្វិន; មនុស្សឬសត្វដែលខ្វិន :
ឧទាហរណ៍
“បុរសកង្វិន; អាកង្វិន!”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ (ព.ទ្រ.) ដែលខ្វិន; មនុស្សឬសត្វដែលខ្វិន :
(ព.ទ្រ.) ដែលខ្វិន; មនុស្សឬសត្វដែលខ្វិន :
“បុរសកង្វិន; អាកង្វិន!”