វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កញ្ជប់
គុ. [កញ់-ជប់]
ដែលរារង់, បង្អែបង្អង់, បណ្ដោះបណ្ដៃបំណុលគេដោយមានល្មមនឹងសងគេបាន ហើយទម្រន់បង្អង់មិនសងគេងាយ, ឬដែលខ្ចីប្រដាប់ប្រើប្រាស់របស់គេទៅ ហើយទម្រន់បង្អង់ទុកមិនឱ្យមកគេវិញ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលរារង់, បង្អែបង្អង់, បណ្ដោះបណ្ដៃបំណុលគេដោយមានល្មមនឹងសងគេបាន ហើយទម្រន់បង្អង់មិនសងគេងាយ, ឬដែលខ្ចីប្រដាប់ប្រើប្រាស់របស់គេទៅ ហើយទម្រន់បង្អង់ទុកមិនឱ្យមកគេវិញ :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សកញ្ជប់ទ្រព្យគេ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់