វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កាឡកិណី
ន. [កាល-កិ-ណី]
មនុស្សធ្វើនូវនិស្ស័យនៃខ្លួនឱ្យប្រាកដស្មើដោយវត្ថុពណ៌ខ្មៅ :
មនុស្សធ្វើនូវនិស្ស័យនៃខ្លួនឱ្យប្រាកដស្មើដោយវត្ថុពណ៌ខ្មៅ :
មនុស្សធ្វើនូវនិស្ស័យនៃខ្លួនឱ្យប្រាកដស្មើដោយវត្ថុពណ៌ខ្មៅ :
“មនុស្សកាឡកិណី; ស្រីកាឡកិណី។”
មនុស្សចិត្តខ្មៅ. មនុស្សចង្រៃ។
“”
ស្រីចិត្តខ្មៅ, ស្រីចង្រៃ :
“មេស្រីកាឡកិណី។”
(ពាក្យនេះក្លាយមកពីពាក្យ “កាឡកណ្ណី”)។