វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កើល
កិ. [កើល]
កឿង, កល់ទាល់នឹងដី នឹងគល់ ឬនឹងដង្គត់ :
កឿង, កល់ទាល់នឹងដី នឹងគល់ ឬនឹងដង្គត់ :
កឿង, កល់ទាល់នឹងដី នឹងគល់ ឬនឹងដង្គត់ :
“ទូកកើលនឹងច្រាំង, កប៉ាល់បើកទៅកើលនឹងច្រាំង។”
(ព.ប្រ.) ទញ់ទាល់សម្ដី :
“និយាយៗទៅ ស្រាប់តែកើលសព្ទកណ្ដាលចំណោម។”