វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ក្បាលជង្គង់
ន. [ក្បាល-ជង់-គង់]
ប៉ែកកណ្ដាលនៃជើងនៅត្រង់សន្លាក់ដែលភ្ជាប់ឆ្អឹងភ្លៅទៅឆ្អឹងកំភួនជើង អាចឱ្យកំភួនជើងបត់ទៅក្រោយបាន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ប៉ែកកណ្ដាលនៃជើងនៅត្រង់សន្លាក់ដែលភ្ជាប់ឆ្អឹងភ្លៅទៅឆ្អឹងកំភួនជើង អាចឱ្យកំភួនជើងបត់ទៅក្រោយបាន :
ឧទាហរណ៍
“ចុករោយក្បាលជង្គង់។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់