វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខក
កិ., គុ. [ខក]
ខានចេញទៅ, ខានចូលមកដោយមានហេតុអ្វីមួយមកឃាត់ខាំងរាំងរា :
ខានចេញទៅ, ខានចូលមកដោយមានហេតុអ្វីមួយមកឃាត់ខាំងរាំងរា :
ខានចេញទៅ, ខានចូលមកដោយមានហេតុអ្វីមួយមកឃាត់ខាំងរាំងរា :
“ខកដំណើរ។”
ជ្រុល, ហួស, ស៊ុន :
“ខកសម្ដី, ខកខ្លួន។”
ខកបំណង អន់ចិត្តដោយមិនបានសម្រេចតាមបំណងឬដូចការរំពឹងទុក :
“ខកចិត្តដោយមកមិនទាន់គេ។”
(ម.ព. ខកចិត្ត)។
“”