វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខៃ
កិ. [ខៃ]
ទម្លុះ, ធ្វើឱ្យធ្លុះដោយដែកកណ្ដារ :
ទម្លុះ, ធ្វើឱ្យធ្លុះដោយដែកកណ្ដារ :
ទម្លុះ, ធ្វើឱ្យធ្លុះដោយដែកកណ្ដារ :
“ខៃសាច់ឈើឱ្យធ្លុះ។”
ជម្រាលពាក្យឬពន្យល់ថែមដើម្បីបញ្ជាក់សេចក្ដី ដែលជ្រៅឱ្យរាក់ ឱ្យច្បាស់ឡើងទៀត ដោយប្រើពាក្យជម្រាលបន្តថា គឺឬគឺថា ដូចជា ត្រូវ គឺមិនខុស គឺថាឥតមោះហ្មង។
“”
(ម.ព. ខៃសេចក្ដី)។
“”
ខៃសេចក្ដីឬខៃបទឱ្យកាន់តែច្បាស់ឡើង។
“”
ដែលម៉ដ្ឋផង់, ថ្លាស្អាត, រលោងរលីង, ផូរផង់ :
“សាច់សំពត់ម៉ដ្ឋខៃ, សាច់នាងកញ្ញានេះម៉ដ្ឋខៃល្អណាស់។”