វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្នារ
ន. [ខ្នា]
ប្រដាប់សម្រាប់ការសូត្រ, ការអំបោះធ្វើដោយឫស្សីបិត ឬ ត្រែងដែលហៅថា ត្រែងខ្នារកាំ ជាដើម។
ប្រដាប់សម្រាប់ការសូត្រ, ការអំបោះធ្វើដោយឫស្សីបិត ឬ ត្រែងដែលហៅថា ត្រែងខ្នារកាំ ជាដើម។
ប្រដាប់សម្រាប់ការសូត្រ, ការអំបោះធ្វើដោយឫស្សីបិត ឬ ត្រែងដែលហៅថា ត្រែងខ្នារកាំ ជាដើម។
“”
ឈ្មោះគ្រឿងប្រហារមួយយ៉ាង មានសណ្ឋានដូចស្នាសម្រាប់បាញ់ឯង។
“”
(ព.បុ.) ទីដីជាទួលខ្ពស់ព័ទ្ធជុំវិញត្រពាំង ឬជាតស្រះ គឺស្រះដែលកើតឯងដោយឥតអ្នកណាជីក, ជួនកាលគេកភូមិ ឬ កវត្តលើទួលនោះគេហៅថា ភូមិខ្នារ, វត្តខ្នារ តាមឈ្មោះដើម។ ត្រពាំង ឬ ជាតស្រះនោះ ក៏គេហៅតាមឈ្មោះទួលនោះដែរ :
“ត្រពាំងខ្នារ។”
(បើគេបញ្ចុះដំរីឱ្យត្រាំទឹក គេហៅ ត្រាំខ្នារ)។