វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
គន្ធ
ន. [គន់-ធ]
ក្លិន; គ្រឿងក្រអូប (សម្រាប់ប្រើតែក្នុងកាព្យ)។
ក្លិន; គ្រឿងក្រអូប (សម្រាប់ប្រើតែក្នុងកាព្យ)។
ក្លិន; គ្រឿងក្រអូប (សម្រាប់ប្រើតែក្នុងកាព្យ)។
“”
ក្លិន; គ្រឿងក្រអូប។
“”
អ្នកលក់គ្រឿងក្រអូប, អ្នកលក់ទឹកអប់ ឬ ប្រេងក្រអូបផ្សេងៗ។
“”
ក្លិនក្រអូបល្អ, ក្លិនក្រអូបឈ្ងប់, ក្រអូបល្វេងល្វើយ។
“”
ទឹកក្រអូប, ទឹកអប់។ល។
“”
(ម.ព. គន្ធពាណិជ)។
“”
(ម.ព. ពិដោរ ផង)។