វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជក់មាត់
គុ.កិ. [ជក់-មាត់]
ដែលត្រូវមាត់ ជាប់មាត់នឹងរសជាតិអ្វីមួយ :
ដែលត្រូវមាត់ ជាប់មាត់នឹងរសជាតិអ្វីមួយ :
ដែលត្រូវមាត់ ជាប់មាត់នឹងរសជាតិអ្វីមួយ :
“រសជាតិថ្មីប្លែកឆ្ញាញ់ជក់មាត់តែម្ដង។”
(សំនួន.) ជ្រុលមាត់ឬជាប់មាត់និយាយស្ដីបន្តអ្វីមួយ :
“ជក់មាត់និយាយ, និយាយជក់មាត់។”