វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជើងជង់
ន. [ជើង-ជង់]
គល់ឈើ, ឫស្សីឬត្រែង, ផ្ដៅ ដែលគេកាត់ទុកឱ្យសល់នៅដី បើដើរទៅជល់ជង់ជើង :
គល់ឈើ, ឫស្សីឬត្រែង, ផ្ដៅ ដែលគេកាត់ទុកឱ្យសល់នៅដី បើដើរទៅជល់ជង់ជើង :
គល់ឈើ, ឫស្សីឬត្រែង, ផ្ដៅ ដែលគេកាត់ទុកឱ្យសល់នៅដី បើដើរទៅជល់ជង់ជើង :
“ដើរប្រយ័ត្ន, ក្រែងប៉ះជើងជង់!”