វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឈើទាលត្រាញ់
ន. [ឈើ-ទាល-ត្រាញ់]
ឈើធំមួយប្រភេទ ច្រើនមានតែនៅក្នុងព្រៃរបោះជិតភ្នំ។
ឈើធំមួយប្រភេទ ច្រើនមានតែនៅក្នុងព្រៃរបោះជិតភ្នំ។
ឈើធំមួយប្រភេទ ច្រើនមានតែនៅក្នុងព្រៃរបោះជិតភ្នំ។
“”
ឈ្មោះឈើតូចមួយប្រភេទទៀត ដើមមូលស្រលួតត្រង់ ដុះបែកជាគុម្ព (អ្នកស្រុកខ្លះ ហៅ ដើមរបុកជាស)។
“”