វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឈ្នុលតង្ករ
ន. [ឈ្នុល-តង់-ក]
ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើ មានសណ្ឋានជមសំប៉ែតកំពុងកណ្ដាល សម្រាប់ថ្ករតម្បាញ។
ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើ មានសណ្ឋានជមសំប៉ែតកំពុងកណ្ដាល សម្រាប់ថ្ករតម្បាញ។
ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើ មានសណ្ឋានជមសំប៉ែតកំពុងកណ្ដាល សម្រាប់ថ្ករតម្បាញ។
“”