វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដក
កិ. [ដក]
ធ្វើឱ្យរដក, ធ្វើឱ្យឃ្លាតចេញ, ធ្វើឱ្យផុត :
ធ្វើឱ្យរដក, ធ្វើឱ្យឃ្លាតចេញ, ធ្វើឱ្យផុត :
ធ្វើឱ្យរដក, ធ្វើឱ្យឃ្លាតចេញ, ធ្វើឱ្យផុត :
“ដកស្មៅ, ដកសំណាប, ដកឃ្លា។ល។”
(សំនួន.) ត្រដរខ្យល់ អាការៈហៀបដាច់ខ្យល់ស្លាប់ :
“គាត់ដកចង្កាមាន់បានបន្តិចទើបដាច់ខ្យល់។”
(សំនួន.) ឈប់រវល់ ឈប់រំខាន ងាកចេញ :
“ប្រទេសមហាអំណាចបានដកដៃចេញពីតំបន់នេះ។”