វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដាច់ដាប
គុ. [ដាច់-ដាប]
(សំនួន.) ដែលឃ្លានឬចង់បានខ្លាំងហួសប្រមាណ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
(សំនួន.) ដែលឃ្លានឬចង់បានខ្លាំងហួសប្រមាណ :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សដាច់ដាប, ជនដាច់ដាប។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ (សំនួន.) ដែលឃ្លានឬចង់បានខ្លាំងហួសប្រមាណ :
(សំនួន.) ដែលឃ្លានឬចង់បានខ្លាំងហួសប្រមាណ :
“មនុស្សដាច់ដាប, ជនដាច់ដាប។”