វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដាច់ពោះ
គុ.កិ. [ដាច់-ពោះ]
(សំនួន.) គ្មានអាហារបរិភោគអាចរហូតដល់ឃ្លានស្លាប់ :
(សំនួន.) គ្មានអាហារបរិភោគអាចរហូតដល់ឃ្លានស្លាប់ :
(សំនួន.) គ្មានអាហារបរិភោគអាចរហូតដល់ឃ្លានស្លាប់ :
“គ្រោះទុរ្ភឹក្សបានធ្វើឱ្យកុមារក្នុងប្រទសមួយចំនួនដាច់ពោះស្លាប់។”