វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឋិតថេរចីរកាល
ន. [ឋិត-ថេ-ចេ-រ-កាល]
កាល, គ្រាដែលឋិតថេរយឺនយូរ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
កាល, គ្រាដែលឋិតថេរយឺនយូរ។
ឧទាហរណ៍
“”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. ឋិតថេរនិងចីរកាល ផង)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ កាល, គ្រាដែលឋិតថេរយឺនយូរ។
កាល, គ្រាដែលឋិតថេរយឺនយូរ។
“”
(ម.ព. ឋិតថេរនិងចីរកាល ផង)។