វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តន្តិភាសា
ន. [តន់-តី-ភា-សា]
ភាសាដែលមានរបៀប, ភាសាដែលមានក្បួនវេយ្យាករណ៍ជាគោល ដូចជាភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលីជាដើម :
ភាសាដែលមានរបៀប, ភាសាដែលមានក្បួនវេយ្យាករណ៍ជាគោល ដូចជាភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលីជាដើម :
ភាសាដែលមានរបៀប, ភាសាដែលមានក្បួនវេយ្យាករណ៍ជាគោល ដូចជាភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលីជាដើម :
“ភាសាបាលី ជាតន្តិភាសា។”