វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម្កល់
កិ. [តំ-កល់]
ទ្រឱ្យខ្ពស់ផុតពីទីប្រក្រតី, ថ្កល់លើអ្វីៗ, តាំង :
ទ្រឱ្យខ្ពស់ផុតពីទីប្រក្រតី, ថ្កល់លើអ្វីៗ, តាំង :
ទ្រឱ្យខ្ពស់ផុតពីទីប្រក្រតី, ថ្កល់លើអ្វីៗ, តាំង :
“តម្កល់គ្រឿងសក្ការបូជា។”
រក្សាទុក, ដាក់ប្រាក់ ឬវត្ថុមានតម្លៃអ្វីមួយជារបស់ធានា :
“តម្កល់ឯកសារជាតិ, តម្កល់ប្រាក់កក់។”
តាំងចិត្តឱ្យនឹង។
“”