វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តាយសាក
កិ. [តាយ-សាក]
ស្លាប់ចោលរាងកាយ នៅស្ងួតក្រៀម (ចំពោះតែសត្វតិរច្ឆាន)។ ពាក្យនេះខ្មែរយើងប្រើចំពោះតែសត្វតិរច្ឆានដែលស្លាប់ឯង ឬរុក្ខជាតិដែលងាប់ឯង :
ស្លាប់ចោលរាងកាយ នៅស្ងួតក្រៀម (ចំពោះតែសត្វតិរច្ឆាន)។ ពាក្យនេះខ្មែរយើងប្រើចំពោះតែសត្វតិរច្ឆានដែលស្លាប់ឯង ឬរុក្ខជាតិដែលងាប់ឯង :
ស្លាប់ចោលរាងកាយ នៅស្ងួតក្រៀម (ចំពោះតែសត្វតិរច្ឆាន)។ ពាក្យនេះខ្មែរយើងប្រើចំពោះតែសត្វតិរច្ឆានដែលស្លាប់ឯង ឬរុក្ខជាតិដែលងាប់ឯង :
“គីង្គក់តាយសាក, ឈើតាយសាក។”
ពាក្យសម្រាលបញ្ចៀសមិនចេញចំពោះការសម្លាប់ សម្រាប់ហៅត្រីស្រស់ ឬសាច់ស្រស់ក៏បាន :
“ត្រីតាយសាក, មាន់តាយសាក។”
(ច្រើននិយាយក្លាយថា តៃសាក)។