វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទក្ខិណាទាន
ន. [ទ័ក-ខិ-ណា-ទាន]
អំណោយដែលទាយកជឿកម្មជឿផលច្បាស់ហើយគេឱ្យឬអំណោយដែលគេឱ្យដល់ទក្ខិណេយ្យបុគ្គល។
អំណោយដែលទាយកជឿកម្មជឿផលច្បាស់ហើយគេឱ្យឬអំណោយដែលគេឱ្យដល់ទក្ខិណេយ្យបុគ្គល។
អំណោយដែលទាយកជឿកម្មជឿផលច្បាស់ហើយគេឱ្យឬអំណោយដែលគេឱ្យដល់ទក្ខិណេយ្យបុគ្គល។
“”