វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទងត្រសក់
ន. [ទង-ត្រ-សក់]
សរសៃដែលមានសណ្ឋានជាទងៗនៅក្នុងស្រោមអណ្ឌៈ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
សរសៃដែលមានសណ្ឋានជាទងៗនៅក្នុងស្រោមអណ្ឌៈ។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ សរសៃដែលមានសណ្ឋានជាទងៗនៅក្នុងស្រោមអណ្ឌៈ។
សរសៃដែលមានសណ្ឋានជាទងៗនៅក្នុងស្រោមអណ្ឌៈ។
“”