វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទស់
កិ. [ទស់]
រាំងដោយឆ្នស់ :
រាំងដោយឆ្នស់ :
រាំងដោយឆ្នស់ :
“ទស់ធ្នស់, ទស់ទឹកឱ្យចាល់។”
រារាំង, ទប់ទល់ :
“មើលទៅឃើញទស់គេមិនឈ្នះទេ។”
(ស.ស.) ទាញយកដោយតាំងសញ្ញាថារបស់ដែលគេចោល ឬឥតម្ចាស់ :
“ភិក្ខុទស់សំពត់បង្សុកូល, ទស់បន្លុង។”
រាំងមុខទ័ពមិនឱ្យចូលមកបាន។
“”