វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធនក្រីត
ន. [ធៈ-ន័ក-ក្រេត]
បុរសដែលគេលោះដោយទ្រព្យយកមកធ្វើជាអ្នកបម្រើ (ទាសៈ)។
បុរសដែលគេលោះដោយទ្រព្យយកមកធ្វើជាអ្នកបម្រើ (ទាសៈ)។
បុរសដែលគេលោះដោយទ្រព្យយកមកធ្វើជាអ្នកបម្រើ (ទាសៈ)។
“”
(បើស្ត្រីជា ធនក្រីតាឬធនក្កីតា។ ម.ព. ធនក្កីតា ផង)។