វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធំ
គុ. [ធំ]
ទីទៃពីតូច គឺមានរូបមានសំណុំសំនួនច្រើនជាងគេ។
ទីទៃពីតូច គឺមានរូបមានសំណុំសំនួនច្រើនជាងគេ។
ទីទៃពីតូច គឺមានរូបមានសំណុំសំនួនច្រើនជាងគេ។
“”
(ម.ព. ធំធាត់)។
“”
ធាត់ណាស់, ធាត់ហើយខ្លីផង។
“”
(ព.ប្រ.) ដែលកាន់តែដុះដាលកើតកាលវាលគុម្ពតាមលំដាប់កាលឡើង :
“ឥឡូវនេះ វាកាន់តែធំធាត់ក្រែលហើយ។”
ធំដាច់គេ។
“”
ពាក្យសម្រាប់ក្មួយហៅបងប្រុសឬបងស្រីរបស់បិតាឬរបស់មាតា ក្នុងទីចំពោះមុខឬកំបាំងហៅក៏បាន :
“អញ្ជើញធំអង្គុយ។”
អ្នកដទៃមិនមែនជាញាតិ ដែលមានអាយុច្រើនស្រករនឹងឪពុកធំឬម្ដាយធំ ក៏ហៅ ធំ ឬ អ៊ំ បានដែរ។
“”
(ពាក្យទំយើថា អ៊ំ; បើក្នុងទីកំបាំងច្រើនហៅថា ឪពុកធំ គឺធំប្រុស, ម្ដាយធំ គឺធំស្រី)។