វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បម្រុង
កិ. [បំ-រ៉ុង]
តាំងចិត្តប្រុង, ផ្គងគំនិតប្រុង; ច្រើនប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ នឹង, ដូចជា :
តាំងចិត្តប្រុង, ផ្គងគំនិតប្រុង; ច្រើនប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ នឹង, ដូចជា :
តាំងចិត្តប្រុង, ផ្គងគំនិតប្រុង; ច្រើនប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ នឹង, ដូចជា :
“បម្រុងនឹងទៅ, បម្រុងនឹងឱ្យ ...។”
ដែលទុកប្រុងនឹង, ដែលទុករង់ចាំ, ដែលផ្គងទុក :
“មានភោជនាហារបម្រុងទុកជាស្រេច; របស់បម្រុងការខ្វះខាត។ល។”