វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បម្រោស
គុ. [បំ-រ៉ោស]
ដែលគេប្រោសចោល :
ដែលគេប្រោសចោល :
ដែលគេប្រោសចោល :
“ឆ្មាបម្រោស។”
ក្នុងសម័យបុរាណ គេហៅមនុស្សជាទាសៈឬទាសីដែលម្ចាស់ទ្រព្យគេប្រោសប្រាណ គេលែងឱ្យរួចភុជិស្សជន គឺដែលគេលែងឱ្យរួចជាអ្នកជា។
“”
(ប្រើជា បង្រោស វិញក៏បាន និយាយឬសរសេរតាមទម្លាប់ប្រើ)។