វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បរាសិត
ន. [ប៉ៈ-រ៉ា-សិត]
ភាវរស់ដែលរស់នៅដោយសារគេ ព្រមទាំងបឺតយកអាហារពីធ្មួល :
ភាវរស់ដែលរស់នៅដោយសារគេ ព្រមទាំងបឺតយកអាហារពីធ្មួល :
ភាវរស់ដែលរស់នៅដោយសារគេ ព្រមទាំងបឺតយកអាហារពីធ្មួល :
“ដង្កែ ព្រូន ជាបរាសិត។”
បរាសិតដែលរស់នៅក្នុងធ្មួល :
“ពួកដង្កូវឬព្រូនហ្វាស្យូឡាជាបរាសិតក្នុងដែលរស់នៅក្នុងថ្លើម។”
បរាសិតដែលរស់នៅក្រៅធ្មួល :
“ចៃជាបរាសិតក្រៅ បញ្ញើក្អែកជាបរាសិតក្រៅ។”