វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បាឋកៈ
ន. [ប៉ា-ឋៈ-កៈ]
អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី។
អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី។
“”