វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រញាប់
កិ., គុ.កិ., គុ. [ប្រ-ញ៉ាប់]
បង្ខំឱ្យញាប់, ធ្វើឱ្យញាប់, ឱ្យឆាប់; ដែលញាប់, ឆាប់ :
បង្ខំឱ្យញាប់, ធ្វើឱ្យញាប់, ឱ្យឆាប់; ដែលញាប់, ឆាប់ :
បង្ខំឱ្យញាប់, ធ្វើឱ្យញាប់, ឱ្យឆាប់; ដែលញាប់, ឆាប់ :
“ប្រញាប់ឱ្យទាន់ការ, កុំប្រញាប់ពេក; ដើរប្រញាប់បន្តិចឡើង; ការប្រញាប់។”