វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផាង
ន. [ផាង]
ដំណើរទះ ឬគោះឮសូរផាង។
ដំណើរទះ ឬគោះឮសូរផាង។
ដំណើរទះ ឬគោះឮសូរផាង។
“”
សូរឮដោយទះឬគោះអ្វីៗដែលក្រាស់ណែន :
“ទះមួយផាង។”
ឈ្មោះកាំបិតមួយប្រភេទ រាងសំប៉ាត ដងខ្លីសម្រាប់ហាន់អ្វីនីមួយ មានដើមចេកជាដើម :
“កាំបិតផាង។”
(ម.ព. ផូង ផង)។