វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ផ្ទាល់
គុ.កិ., គុ. [ផ្ទាល់]
ចំពោះ, តទល់ចំពោះតែមួយនិងមួយ, ចំពោះតែខ្លួនមួយ, ដោយខ្លួនឯង :
ចំពោះ, តទល់ចំពោះតែមួយនិងមួយ, ចំពោះតែខ្លួនមួយ, ដោយខ្លួនឯង :
ចំពោះ, តទល់ចំពោះតែមួយនិងមួយ, ចំពោះតែខ្លួនមួយ, ដោយខ្លួនឯង :
“ឱ្យផ្ទាល់ខ្លួន, ទទួលផ្ទាល់ដៃ, និយាយផ្ទាល់មាត់, ធ្វើការផ្ទាល់ខ្លួន។”
(ម.ព. រៀនផ្ទាល់មាត់)។
“”
រៀនតពីមាត់គ្រូ គឺគ្រូប្រាប់ឱ្យថាតាម ឱ្យរៀនទន្ទេញ ដោយឥតមានគម្ពីរឬក្បួនអ្វីសម្រាប់អានទន្ទេញ :
“ខ្ញុំចេះអាគមនេះ ដោយរៀនផ្ទាល់មាត់គ្រូ។”
ធ្វើឱ្យទាល់ពាក្យទាល់សម្ដី :
“និយាយកុហកដូច្នេះ បានជាគេផ្ទាល់ឱ្យ រកហើបមាត់មិនរួច, អញដឹងពុតវាអស់ហើយ ចាំមើលអញផ្ទាល់វាម្ដង។”
ផ្ទញ់ឱ្យទាល់សេចក្ដី។
“”
(ម.ព. មុខបាឋ ផង)។