វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពូកែ
គុ. [ពូ-កែ]
ប៉ិន, ដែលមានកម្លាំងច្រើន, មានអំណាចច្រើន, មានចំណេះស្រួចស្រាល់ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ប៉ិន, ដែលមានកម្លាំងច្រើន, មានអំណាចច្រើន, មានចំណេះស្រួចស្រាល់ :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សពូកែ, គោពូកែ; សម្ដីពូកែ ឬពូកែសម្ដី។”
២
ដែលសមប្រកបឆុតឆាប់, ដែលប៉ិនមើលជំងឺ :
ឧទាហរណ៍
“ថ្នាំពូកែ, ពេទ្យពូកែ។”
៣
ហៃ :
ឧទាហរណ៍
“ពូកែស្ដីឱ្យគេ, ពូកែតែខាងដេក, ពូកែតែខាងស៊ី; ពូកែរៀន ឬរៀនពូកែ។ល។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់