វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពូន
កិ. [ពូន]
ប្រមូលផ្សំដាក់ឱ្យខ្ពស់ឡើង :
ប្រមូលផ្សំដាក់ឱ្យខ្ពស់ឡើង :
ប្រមូលផ្សំដាក់ឱ្យខ្ពស់ឡើង :
“ពូនដី, កណ្ដៀរពូន។”
ដែលមានសាច់ឡើងខ្ពស់ដូចគេពូន :
“ស្មាពូន។”
ផ្ដុំជាពួកជិតប្រកិតគ្នា :
“ហ្វូងគោផ្អើលពូន, មនុស្សផ្អើលពូនចុះពូនឡើង។”
(ព.ប្រ.) កបង្កើតសម្បត្តិឱ្យចម្រើនច្រើនឡើងដូចគេពូនដី។
“”