វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មន្ត
ន. [មន់]
ពាក្យដែលចងក្រងជារបៀបសម្រាប់សូត្រសែកស្ដោះផ្លុំ, អាគម; វេទ; ពាក្យស័ក្ដិសិទ្ធសម្រាប់សូត្រប្រសិទ្ធីឱ្យកើតសុខសួស្ដី ...។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ពាក្យដែលចងក្រងជារបៀបសម្រាប់សូត្រសែកស្ដោះផ្លុំ, អាគម; វេទ; ពាក្យស័ក្ដិសិទ្ធសម្រាប់សូត្រប្រសិទ្ធីឱ្យកើតសុខសួស្ដី ...។
ឧទាហរណ៍
“”
២
អ្នកមានផៅពង្ស, អ្នកមានពូជពង្ស។ល។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
ពាក្យនេះជាបច្ច័យតទ្ធិត (បា. មន្តុ > មន្ត) ប្រែថា "មាន" សម្រាប់ចុះផ្សំពីខាងចុងសព្ទបាលីច្រើនតែជាអរូបនាមដែលមានស្រៈ ឥ, ឦ, ឧ, ឩ នៅទីបំផុតខាងចុង។ បើស្ត្រីជា មន្តី ឬ មតី។ កាលបើ មន្ត នេះផ្សំជាមួយនឹងនាមសព្ទយ៉ាងនេះហើយ ប្រើជា គុ. ឬ ន. ក៏បាន។
ឧទាហរណ៍
“”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. ទិព្វមន្ត ក្នុង ទិព្វ, ទឹកមន្តនិងពុទ្ធមន្ត ក្នុង ពុទ្ធ ផង)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់