វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មុខរោ
គុ. [មុក-រោ]
មាត់រឹង, ដែលមានមាត់រឹង; មនុស្សមាត់រឹង :
មាត់រឹង, ដែលមានមាត់រឹង; មនុស្សមាត់រឹង :
មាត់រឹង, ដែលមានមាត់រឹង; មនុស្សមាត់រឹង :
“(ព.កា.) ប្ដីមុខរោសោគម្រក់ ប្រពន្ធជ្រងក់មុខរា ទាំងទ្វីឥតត្រូវនឹងអ្នកណា ថែមទាំងឧស្សាហ៍ឈ្លោះផងទៀត។”
(បើស្ត្រីជា មុខរា)។