វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មេ!
ឧ. [មេ]
ពាក្យលាន់មាត់បន្លឺជាមុនដោយអាការៈក្រោធ ឬកំហែង, គំរាម ត្រូវគ្នានឹងឧទានសព្ទថា យី!, យើ!, ជើ!, ជើះ!, ព្ធយ៉ា!; បុរាណច្រើនតែប្រើក្នុងសេចក្ដីទេស្នា ឬកាព្យ : (សរសេរជា ហ្មេរ! ក៏មាន) :
ពាក្យលាន់មាត់បន្លឺជាមុនដោយអាការៈក្រោធ ឬកំហែង, គំរាម ត្រូវគ្នានឹងឧទានសព្ទថា យី!, យើ!, ជើ!, ជើះ!, ព្ធយ៉ា!; បុរាណច្រើនតែប្រើក្នុងសេចក្ដីទេស្នា ឬកាព្យ : (សរសេរជា ហ្មេរ! ក៏មាន) :
ពាក្យលាន់មាត់បន្លឺជាមុនដោយអាការៈក្រោធ ឬកំហែង, គំរាម ត្រូវគ្នានឹងឧទានសព្ទថា យី!, យើ!, ជើ!, ជើះ!, ព្ធយ៉ា!; បុរាណច្រើនតែប្រើក្នុងសេចក្ដីទេស្នា ឬកាព្យ : (សរសេរជា ហ្មេរ! ក៏មាន) :
“មេ! អានេះព្រហើនណាស់តើ!”