វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រដេមរដម
គុ. [រ-ដេម-រ-ដម]
ដែលរវីតរវែតឬទ្រែមទ្រម មិនមាំមួនព្រោះពិការឬព្រោះកើតរោគមានដំបៅជាដើម :
ដែលរវីតរវែតឬទ្រែមទ្រម មិនមាំមួនព្រោះពិការឬព្រោះកើតរោគមានដំបៅជាដើម :
ដែលរវីតរវែតឬទ្រែមទ្រម មិនមាំមួនព្រោះពិការឬព្រោះកើតរោគមានដំបៅជាដើម :
“មនុស្សរដេមរដម។”
(និយាយថា រដែមរដម ក៏មាន, តាមទម្លាប់ប្រើ)។