វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
របាំងភក់
ន. [រ-បាំង-ភក់]
ផ្នែកមួយនៃកង់ ម៉ូតូ ឬរថយន្ត ដែលមានរាងជាស្រទបចេកកោង ធ្វើពីដែកឬជ័រ ស្ថិតនៅពីលើកង់ សម្រាប់ការពារភក់មិនឱ្យបាចសាចលើកង់ឬម៉ូតូ និងអ្នកជិះ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ផ្នែកមួយនៃកង់ ម៉ូតូ ឬរថយន្ត ដែលមានរាងជាស្រទបចេកកោង ធ្វើពីដែកឬជ័រ ស្ថិតនៅពីលើកង់ សម្រាប់ការពារភក់មិនឱ្យបាចសាចលើកង់ឬម៉ូតូ និងអ្នកជិះ :
ឧទាហរណ៍
“វិធីសាស្ត្រលាងសម្អាតផ្នែកខាងក្នុងរបាំងភក់រថយន្តឱ្យដូចបំណង។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់