វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រម្ងាប់
កិ. [រំ-ងាប់]
ធ្វើឱ្យរងាប់, ឱ្យស្ងប់, ឱ្យបាត់ស្ងាត់, ឱ្យវិនាស :
ធ្វើឱ្យរងាប់, ឱ្យស្ងប់, ឱ្យបាត់ស្ងាត់, ឱ្យវិនាស :
ធ្វើឱ្យរងាប់, ឱ្យស្ងប់, ឱ្យបាត់ស្ងាត់, ឱ្យវិនាស :
“រម្ងាប់រោគ, រំងាប់ចង្រៃ, រំងាប់ពាក្យចម្រូងចម្រាស់។”