វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រឹងរូស
គុ. [រឹង-រូស]
រឹងគគ្រីសគគ្រូស, រឹងមិនព្រមចុះរុះ, មិនព្រមទន់តាម :
រឹងគគ្រីសគគ្រូស, រឹងមិនព្រមចុះរុះ, មិនព្រមទន់តាម :
រឹងគគ្រីសគគ្រូស, រឹងមិនព្រមចុះរុះ, មិនព្រមទន់តាម :
“មនុស្សរឹងរូស, សម្ដីរឹងរូស, ចិត្តរឹងរូស។ កាព្យថា មនុស្សរឹងរូស ច្រើនតែប្រទូស្ត ប្រទាំងឱវាទ នៅក្នុងទីណា ច្រើនតែវាតអាទិ៍ ត្រាតែរវាត ឃ្លាតចាកទីនោះ។”