វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វក់
កិ. [វក់]
ច្របល់សព្វអន្លើ :
ច្របល់សព្វអន្លើ :
ច្របល់សព្វអន្លើ :
“វក់ស្ករត្នោតឱ្យរឹង។”
វរចិត្តខ្លាំង; រឹតឆ្កួត :
“វក់ចិត្ត; វក់ឆ្កួត។”
ងប់ចិត្តប្រព្រឹត្តលង់ក្នុងអំពើឥតប្រយោជន៍ :
“វក់កញ្ឆា, វក់ស្រា, វក់ល្បែង, វក់ដើរលេងយប់។”
ខំប្រឹងហួសកំណត់ឥតឈប់សម្រាក :
“វក់ធ្វើការ, វក់រៀន។”
(ច្រើនប្រើ វឹត ជាង)។