វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វង
គុ., ន. [វង]
ថ្លៃ មាសថ្លៃ; អ្នកថ្លៃ, ស្រីថ្លៃ; ពាក្យស្និទ្ធស្នាលសម្រាប់និយាយសសោះអន្ទងទៅរកមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ (ច្រើនប្រើចំពោះស្ត្រីជាងបុរស) :
ថ្លៃ មាសថ្លៃ; អ្នកថ្លៃ, ស្រីថ្លៃ; ពាក្យស្និទ្ធស្នាលសម្រាប់និយាយសសោះអន្ទងទៅរកមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ (ច្រើនប្រើចំពោះស្ត្រីជាងបុរស) :
ថ្លៃ មាសថ្លៃ; អ្នកថ្លៃ, ស្រីថ្លៃ; ពាក្យស្និទ្ធស្នាលសម្រាប់និយាយសសោះអន្ទងទៅរកមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ (ច្រើនប្រើចំពោះស្ត្រីជាងបុរស) :
“ស្រីវង, កែវវង គឺស្រីថ្លៃ, កែវថ្លៃ។”
ពាក្យប្រើហៅ សារិកាកែវក៏បាន :
“អាវងអើយ! (អ.ថ. អាវងអ្ហើយ ឬ អាវងង៉ើយ)។”