វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វយ
ន. [វៈ-យៈ]
អាយុ, កំណត់អាយុ; ដំណើរសូន្យទៅខាងក្រោយលឿនកើនទៅខាងមុខ (នៃអាយុ) :
អាយុ, កំណត់អាយុ; ដំណើរសូន្យទៅខាងក្រោយលឿនកើនទៅខាងមុខ (នៃអាយុ) :
អាយុ, កំណត់អាយុ; ដំណើរសូន្យទៅខាងក្រោយលឿនកើនទៅខាងមុខ (នៃអាយុ) :
“វ័យក្មេង, វ័យកំលោះក្រមុំ, វ័យចាស់។”
ជនចាស់។
“”
តាមសមគួរដល់វ័យ, សមរម្យតាមវ័យ :
“តែងខ្លួនតាមវយានុរូប។ (ព.កា.) ក្នុងវ័យទាំងបី គួរធ្វើអ្វីៗ កុំឱ្យឃ្លាតក្លាយ ខុសចាករយៈ នៃវ័យទាំងឡាយ ទាស់ខុសនាយអាយ គួរស្តាយពន់ពេក។ ...។”
(ព.ផ្ទ. យុវជន)។