វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សក់កន្ទុយ
ន. [សក់-កន់-ទុយ]
សរសៃឬរោមវែងៗ មានសណ្ឋានដូចសរសៃសក់, ដែលដុះនៅចុងដងកន្ទុយនៃសត្វចតុប្បាទប្រភេទខ្លះដូច គោ, ក្របី, សេះនិងចាមរីជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
សរសៃឬរោមវែងៗ មានសណ្ឋានដូចសរសៃសក់, ដែលដុះនៅចុងដងកន្ទុយនៃសត្វចតុប្បាទប្រភេទខ្លះដូច គោ, ក្របី, សេះនិងចាមរីជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“សក់កន្ទុយគោ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. វាលៈ ផង)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់