វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សមរ
ន. [សៈ-ម៉ៈ-រ៉ៈ] ឬ [សៈ-ម៉]
សង្គ្រាម, ទ័ព។
សង្គ្រាម, ទ័ព។
សង្គ្រាម, ទ័ព។
“”
ការច្បាំងគ្នា។
“”
ការប្រកាសសង្គ្រាម។
“”
ទីបោះទ័ព, ទីចម្បាំង។
“”
ទីចម្បាំងមានជ័យ, ទីដែលបោះទ័ពច្បាំងឈ្នះបច្ចាមិត្ត។
“”
កងទ័ពមុខ, ទ័ពស្រួច។
“”
ការច្បាំងឈ្នះសឹក, ការឈ្នះសង្គ្រាម។
“”
ការរឭក, ការចងចាំ, ដំណើរនឹកឃើញមិនចេះភ្លេច; សេចក្ដីស្រឡាញ់អស់ពីចិត្ត។
“”
ជាទីស្រឡាញ់ជាប់ចិត្ត; ដែលស៊ូស្លាប់ស៊ូរស់ជាមួយ (ប្រើក្នុងពាក្យកាព្យចំពោះតែទៅលើស្ត្រី) :
“សមរថ្លៃ, សមរមិត្រ, ដួងសមរ, កែវសមរ, មាសសមរ។ល។ (ព.កា.) ហៃកែវសមរមិត្រ ចូរកុំគិតពីក្ដីក្រ ព្រោះយើងប្រព្រឹត្តល្អ តំណសុខមុខតែមាន។”