វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សមុទយៈ
[សៈ-មុ-ទៈ-យៈ]
ការតាំងឡើង; ការប្រមូល, រួបរួម; ការទាក់ទងរកគ្នា; មូលហេតុ :
ការតាំងឡើង; ការប្រមូល, រួបរួម; ការទាក់ទងរកគ្នា; មូលហេតុ :
ការតាំងឡើង; ការប្រមូល, រួបរួម; ការទាក់ទងរកគ្នា; មូលហេតុ :
“ដំណើរនេះមានអ្វីជាសមុទ័យ?។”
(ព.ពុ.) ហេតុឬកំណើតនៃសេចក្ដីទុក្ខ គឺតណ្ហាដែលជាមូលហេតុបណ្ដាលឱ្យទុក្ខកើតឡើង :
“សេចក្ដីទុក្ខគ្រប់យ៉ាងមានតណ្ហាជាសមុទ័យ។”
តណ្ហាជាហេតុនៃសេចក្ដីទុក្ខរាប់ថាជាសច្ចៈមួយ (ព.ពុ.)។
“”