វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុគមនំ
ន. [សុ-គៈ-មៈ-ន័ង]
ការទៅដោយស្រួល។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឱ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ :
ការទៅដោយស្រួល។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឱ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ :
ការទៅដោយស្រួល។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឱ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ :
“សុគមនំ! សូមអញ្ជើញទៅឱ្យសុខសប្បាយ!”
(ប្រើជា សុយាត្រា! ក៏បាន, អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅ ត្រូវឱ្យពរតបមកវិញថា សុវសនំ!ឬសុវសនភាព! សូមនៅសុខសប្បាយ! ម.ព. សុវសនំ!ឬសុវសនភាព! ផង)។