វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំឡេង
ន. [សំ-ឡេង]
សទ្ទជាតិដែលមកប៉ះសោតប្បសាទឱ្យឮ, សូរសព្ទឬសម្ដីដែលលាន់ឮ :
សទ្ទជាតិដែលមកប៉ះសោតប្បសាទឱ្យឮ, សូរសព្ទឬសម្ដីដែលលាន់ឮ :
សទ្ទជាតិដែលមកប៉ះសោតប្បសាទឱ្យឮ, សូរសព្ទឬសម្ដីដែលលាន់ឮ :
“សំឡេងក្រអួន សំឡេងណែនធ្ងន់រំពង។”
(ម.ព. សំឡេងក្រអៅ)។
“”
សំឡេងលាន់ឮវ៉ៅគ្រលួច។
“”
សំឡេងខ្សេវស្ដួចតូចឆ្មារ។
“”
សំឡេងគគ្រាតមិនស្អាត។
“”