វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រងាក
គុ., គុ.កិ. [ស្រ-ង៉ាក]
ដែលផ្ងាកមកក្រោយ; ដែលរួញរសាយចិត្តងាកថយក្រោយ ដោយមានទោមនស្ស :
ដែលផ្ងាកមកក្រោយ; ដែលរួញរសាយចិត្តងាកថយក្រោយ ដោយមានទោមនស្ស :
ដែលផ្ងាកមកក្រោយ; ដែលរួញរសាយចិត្តងាកថយក្រោយ ដោយមានទោមនស្ស :
“ចិត្តស្រងាក ឬ ស្រងាកចិត្ត; ដួលស្រងាក។”